Just another WordPress.com site

პეიზაჟი

ამოიფურჩქნა, ამოიფრქვა, მზეებრ, ეს სუნთქვა,
სხივთამოფენით, გაზაფხულმა, აწვიმა ლოცვა,
ქარების ამბორს, დამაქცევარს, მაგრამ ვნებიანს,
მე მირჩევნია იაგუნდთა გმირული ხოცვა.

მე ვუდარაჯებ, რახანია, ტყვედშთენილ სითბოს,
სითბოს და სევდას, მიმოქარგულს ხსოვნის კედლებზე…
და შემოვდივარ, მუხლმოყრილი, მონაზონივით,
და ვიხატები, ფრესკებივით, შენს მკრთალ ხელებზე.

სად კვამლის ტევრში, სად მოქანცულ, მკვდარ მიმოზებში,
დაკარგავ მრავლად, იავარქმნილ უმანკოებას…
პილიგრიმს ვგავარ, გადასერილს, დანთქმულს ქვესკნელად,
მღვიმის სიცივეს, სიმარტოვეს, ცვეთილ დროებას.

ხანდაზმულ ყოფას ქედს მოვუხრი საზარ კივილში…
მე კენტად გეტრფი, ამ ლექსების იდუმალ თრთოლვით;
ეს მარტიც კვდება, უსაშველოდ დამზრალი ქროლვით,
ეს ფიქრიც იწვის საუკუნოდ მარტვილ სინდისში.

აყვავილდება, ამოსკდება, მზეებრ, ეს სუნთქვაც,
ცისსარტყელებით, გაზაფხული, ლოცვებით მოწვიმს.
ქარების ამბორს, დამაქცევარს, სატრფოთა ხვედრის
მე შევადარებ იაგუნდთა ათასფერ ქორწილს.

მორჩილი გიორგი
22.03.2016. 13 სთ. 50 წთ.

Advertisements

კომენტარის დატოვება

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s